Шық – түннің көз жасы емес,
Көз жасы емес гүлдің,
Жанары ағып түскен жоқ ешкімнің.
Кеудесін қара түннің қақ айырып,
Жан әпкем жылаған күн – мен ес білдім.
Күн еді ашылмаған ол бір сыры,
Қолынан қан боялған көрдім шыны.
Есігін арғы өмірдің тырнап жатты ол…
Төгіліп жанарының мөлдір шығы.
|Жанынан суыт қайттым,
Суыт барғам,|
Сусыды сынған шыны суық қолдан…
Көз жасын тердім бақтан ертесі оның,
Гүлдердің қауызына тұнып қалған.
Жәудіреп,
«Менде қандай кінә бар?» – деп,
Түн сайын алуан гүлге тұнады ол кеп.
Жанары ағып түскен зағип-дүние,
Дәл менің әпкем сынды жылаған жоқ.
Шық – түннің көз жасы емес,
Көз жасы емес гүлдің… Сенбеймісің?
Қасірет… бір қасірет кернейді ішін.
Жылата көрмеші енді жан әпкемді,
Мөлдір ғой… кіршіксіз ғой…
Көрмеймісің?!
Қуаныш Жазай
